*پندهایی از** حاج محمّــد اسماعیل دولابی(رحمة الله علیه)*

 

از هر چیز تعریف کردند، بگو مال خداست و کار خداست.
نکند خدا را بپوشانی و آن را به خودت یا به دیگران نسبت بدهی که ظلمی بزرگ تر
از این نیست. اگر این نکته را رعایت کنی، از وادی امن سر در می آوری. هر وقت
خواستی از کسی یا چیزی تعریف کنی، از ربت تعریف کن. بیا و از این تاریخ تصمیم
بگیر حرفی نزنی مگر از او . هر زیبایی و خوبی که دیدی رب و پروردگارت را یاد
کن، همان طور که امیرالمؤمنین علیه السلام در دعای دهه ی اول ذیحجه می فرماید:
به عدد همه ی چیزهای عالم* لا اله الا الله*

اگر غلام خانه زادی پس از سال ها بر سر سفره ی صاحب
خود نشستن و خوردن، روزی غصه دار شود و بگو ید فردا من چه بخورم؟ این توهین به
صاحبش است و با این غصه خوردن صاحبش را اذیت می کند. بعد از عمری روزی خدا را
خوردن، جا ندارد برای روزی فردایمان غصه دار و نگران باشیم.

خدا عبادت وعده ی بعد را نخواسته است؛ ولی ما روزی
سال های بعد را هم می خواهیم، در حالی که معلوم نیست تا یک وعده ی بعد زنده
باشیم.

هر چه غیر خداست را از دل بیرون کن. در "الا"، تشدید
را محکم ادا کن، تا اگر چیزی باقی مانده، از ریشه کنده شود و وجودت پاک شود.
آن گاه "الله" را بگو همه ی دلت را تصرف کند.

حضرت امیر علیه السلام به هر چیز نگاه کرد، لا اله
الا الله را دید. در دعای دهه ی اول ذیحجه است: به عدد لیالی و دهور، به عدد
امواج دریاها، به عدد درخت ها و خس ها، به عدد سنگ ها و کلوخ ها، به عدد موها
و پشم ها، به عدد بادها و ... لا اله الا الله

چه خوب است که انسان جز از خدا سخن نگو ید. همیشه
حرفت را ذ کر خدا قرار بده و اگر هم خواستی با دیگر انسان ها صحبت کنی، با
لسان خدا حرف بزن. ان شاء الله دیدهایتان باز شود تا فقط با خدا حرف بزنید.
فقیر مگر دیوانه است که با فقیری همچون خود حرف بزند ؟ خواسته ات را از خدا
بخواه که غنی است . خلق، آلت و اسبابی در دست خدا هستند و مخلوق اویند.

  مجالس ذکر اهل بیت علیهم السلام حوض کوثر است،
انسان را تمیز و سبک می کند؛ روضه ای از روضه های بهشت است.

در دنیا اگر خودت را مهمان حساب کنی و حق تعالی را
میزبان، همه ی غصه ها می رود. چون هزار غصه به دل میزبان است که دل مهمان از
یکی از آنها خبر ندارد.

از مهمان بابت آنچه در مهمانی خورده است، سؤال و
مؤاخذه نمی کنند. مهمان نه در دنیا و نه در آخرت، حساب و کتاب ندارد. پس صلاح
در مهمان شدن است که خیر دنیا و آخرت در آن است.

ما در دنیا و آخرت مهمان خدا هستیم. آداب مهما نی را
باید رعایت کرد. باید در بدو ورود صاحبخانه را ملاقات کرد، بعد هر جا که گفت
بنشین، نشست و هر چه پذیرایی کرد، بهره برد و به صاحبخانه فرمان نداد و جز
آنچه آماده کرده، نخواست و دل به وسایل و منزل صاحبخانه نبست و آرزوی مالکیت
آنها را نکرد.

هر وقت در زندگی ات گیری پیش آمد و راه بندان شد،
بدان خدا کرده است ؛ زود برو با او خلوت کن و بگو با من چه کار داشتی که راهم
را بستی؟ هر کس گرفتار است، در واقع گرفته ی یار است.


/ 0 نظر / 8 بازدید